kolatek pienkowy

kołatek pieńkowy, rzeźba plenerowa

KOŁATEK PIEŃKOWY

anobium cordicillatus Sita, 1997

Wielkość: 120 cm.

Budowa: głowa zwarta, stalowa, schowana pod wysuniętym przedpleczem, oczy z mosiądzu. Przedplecze i odnóża ze stali barwionej, pokrywy ażurowe (stal i aluminium).

Występowanie: Park Sztuki Baranowo k/Poznania.

Środowisko: droga przystosowań kołatkwatych wiodła z lasu, gdzie źródłem pokarmu dla larw jest drewno martwych drzew. Wraz z rozwojem cywilizacji stały się groźnym szkodnikiem drewnianych konstrukcji budynków, mebli, narzędzi i dzieł sztuki. Aktualnie dzięki metodom impregnacji drewna zostały zawrócone do lasu, gdzie pełnią swą pierwotną saprofagiczną funkcję (usuwanie martwych roślin).

Rozwój: postacie dorosłe nie odżywiają się, żyją kosztem zapasów zawarych w ciele tłuszczowym. Mimo to, w ich jelicie znajduje się mikroflora umożliwiająca przyswajanie drewna, skąd przedostaje się do składanych przez samicę jaj, a następnie rozwija się w jelitach larw żerujących w drewnie.Kołatanie jest swoistą cechą całej rodziny kołatkowatych. W okresie godowym zarówno samce jak i samice uderzają przednim brzegiem przedplecza o ścianki chodnika larwalnego. To nawoływanie osobników płci przeciwnej bywa błędnie tłumaczone jako odgłos gryzienia drewna.

Cechy szczególne: kołatek pieńkowy kołacze uderzając głową w przedplecze, co może sugerować, że gody odbywa poza korytarzami larwalnymi, czego jednak nie zaobserwowano.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s